Aan de Dommeloever in ‘s-Hertogenbosch zijn verschillende woningen verbouwd. Gemeenschappelijke deler is de nabijheid van de rivier en de weidsheid van het Bossche Broek.
Naast de wit betonnen galerie (2000) toont een nieuwbouw zowel verwantschap als tegenstelling met zijn buurman. Het daverend uitzicht is nl. zowel cadeau als probleem. Bij de galerie zijn vensters sterk gedoseerd om wandoppervlak voor schilderijen te maken. De woonhuizen daarentegen vragen om uitzicht, liefst met kozijnloos glas (van AluBoeijen of Metaglas) en een zonneklep.
Om in deze overdaad aan zicht & licht een ‘plek’ te definiëren is ‘een stenen pet’ gebouwd. Hieronder ontwikkelt de ruimte zijn vrij, om de hoek, en vangt soms een streepje middagzon binnen tegen de achtergevel. Alle woonkamers zijn pal op het oosten panoramisch geopend naar de polder, met de Dommel als ‘ha-ha’ in dit grootse landschap. De materiaalkeuze sluit aan bij het jaren ’20 metselwerk met rode geklickte baksteen of keramische panelen. Alle bergruimte, de kliko’s en de buitenkeuken bevinden zich in een ‘dikke schutting’. Eén woning en de galerie vormen de weinige voorbeelden hier, waar de koppeling van de lintbebouwing transparant is, en passanten nog een glimp van de polder opvangen.
Er zijn diverse teams geweest voor resp. huis A (2003), B (2015), C (2017) en D (2018).
